اگر قرن هجدهم را از دور نگاه کنی، چهرهای دوگانه دارد. از یک سو، عصر روشنگری است؛ فیلسوفان در سالنهای پاریس و لندن از آزادی، برابری و حقوق بشر سخن میگویند. از سوی دیگر، این قرن، اوج تجارت برده در اقیانوس اطلس است. هر دوی این روایتها همزمان پیش میروند، گویی در دو جهان موازی. فیلسوفان روشنگری در اروپا قلم میزدند و کشتیهای بردهکش در سواحل آفریقا بار انسانی بار میزدند. این دوگانگی، شاید بزرگترین پارادوکس قرن هجدهم باشد.