ویلیام گیلبرت پیش از آنکه به یکی از مهم‌ترین نمایشنامه نویسان انگلستان تبدیل شود، در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۸۶۳ به حرفهٔ وکالت راه یافت. اما علاقهٔ اصلی‌اش به ادبیات، طنز و تئاتر بود. او در مجلات آن زمان آثاری منتشر می‌کرد که بعدها به شهرتش کمک کردند.مجموعهٔ طنزهای منظوم وی تصویری از آدم‌هایی گرفتار منطق‌های عجیب، مقام‌هایی با اقتدار مضحک و موقعیت‌هایی بود که از جدی‌گرفتن بیش از اندازهٔ قواعد اجتماعی به فاجعه‌ای خنده‌دار ختم میشدند، طنز گیلبرت صرفاً بازی با واژگان نبود؛ او از همان ابتدا به این علاقه داشت که نشان دهد چگونه قوانین، تشریفات و سلسله‌مراتب اجتماعی می‌توانند به جای حل مسائل، خود به سرچشمهٔ پوچی تبدیل شوند.گیلبرت و سالیوان چهارده اثر مشترک در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۹۶ پدید آوردند؛ ریچارد دُیلی کارت، نقش مهمی در گردآوردن این دو داشت اما نکتهٔ ای که به آن کمتر پرداخته شده اینست که گیلبرت در اجرای صحنه‌ای آثارش نیز دخالت جدی داشت،او به میزانسن، حرکت بازیگران، زمان‌بندی شوخی‌ها، نحوهٔ ادای کلمات و حتی جزئیات صحنه‌آرایی اهمیت می‌داد. در نتیجه، اپراهای او صرفاً متن‌هایی نبودند که آرتور سالیوان بتواند آزادانه روی آن‌ها موسیقی بگذارد؛ بلکه متونی بودند که باید هر بخش آن با بخش دیگر هماهنگ می‌شد.
از بل کانتو تا اپرتا به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد