خوبین؟ دلم براتون تنگ شده بود..
راستش امروز اومدم ازتون تشکر کنم. از تک تکتون ممنونم. ممنونم که همیشه باعث لبخندم شدین. وقتی حالم بد بود کنارم بودین...
و ببخشید اگه ناخاسته ناراحتتون کردم.
خب راستش فکر کنم وقتش رسیده که برم.. امیدوار بودم حداقل تا تولدم بتونم بمونم ولی نشد...
خب حالا شاید برا شماها مهم نباشه ولی بچهها من خیلی دلتنگتون میشم. خیلی...
خیلی بهتون وابسته شدم. نمیدونم چطوری با این موضوع قراره کنار بیام و با چند روز اشک تموم میشه...
راستش نمیدونم چیبگم.
شاید هرچی بیشتر بنویسم خدافظی سختتر بشه.
شماها فقط چندتا اسم پشت یه صفحه نبودین. هر کدومتون ی بخش بزرگی از روزام بودین. یه سری از خندههام، حرفام، غر زدنام، ذوق کردنام...
شاید شماها ندونین ولی خیلی وقتا همین که میدونستم یکی هست که میتونم براش پیام بفرستم حالم رو بهتر میکرد.
برای همین رفتن برام آسون نیست.
اصلا آسون نیست.
از اینکه ی روزی اومدم توی زندگیتون و حالا باید اینطوری بیخبر کنار بکشم ناراحتم. دلم نمیخواست داستانمون اینجا تموم بشه. دلم میخواست بیشتر بمونم، بیشتر باهاتون حرف بزنم، بیشتر بخندیم و حتی بیشتر سر چیزای مسخره با هم بحث کنیم.
اگه ی دفعه ناپدید شدم... فکر نکنین خودم خواستم. فقط شرایط اینطوری شد.
و خواهش میکنم ازم ناراحت نباشین.
ازم متنفر نباشین.
فکر نکنین فراموشتون کردم.
چون من اگه ی چیزی رو خوب بلد نباشم فراموش کردن آدماییه که ی زمانی برام مهم بودن.
شاید ی روز دوباره برگشتم.
شاید ی روز دوباره همینجا پیدام شد و با ی (بچههااااا من برگشتم) ریدم تو اعصابتون.
و شاید هم خیلی دیرتر از چیزی که فکر میکنیم.
ولی تا اونموقع فقط میخوام بدونین که دوستتون داشتم. خیلی بیشتر از چیزی که احتمالاً فکر میکنین.
ممنونم روزایی که خودم حتی تحمل خودمو نداشتم کنارم موندین و به حرفام گوش دادین.
و ببخشید که آخرش اینطوری میرم.
دلم براتون تنگ میشه.
خیلی.
مراقب خودتون باشین.
امیدوارم هر جا که هستین حال دلتون خوب باشه و زندگی باهاتون مهربونتر از چیزی باشه که گاهی با من بود...
شاید این خدافظی باشه یا شاید فقط یه فعلا طولانی.
ولی هرچی که باشه...
ممنون که یه قسمت از زندگی من بودین...
(و اگه شمارمو دارین لطفا زنگ یا پیام ندین چون دیگه پیش من نیس)