شیطانی مستندی که پروندههای اپستین را مرور میکند با نگاهی عمیقتر تعبیر به سرپوش گذاری بر یک جنایتِ انسانی است. قبل از اینکه وارد نقد و تحلیل خود از این مستند بشوم باید به این نکته اشاره کنم که: استنلی کوبریک در آخرین اثرِ خود «چشمان کاملاً بسته» نمونهای تمثیلی از چُنین شخصیتی را به تصویر میکشد که البته آن درام با اقتباسی از داستان کوتاه آرتور شنیتسلر «بازی در سپیده دمِ صبح و رویا» تأویلی متنی خواهد داشت. این سرپوش گذاشتن کم کم به مسئلهی "ME TOO" تبدیل میشود و به بیننده یادآوری میکند اطراف شما پُر از اِپستِینهای کوچک است. فیلم از وقتی جدّی میشود که خانمی روبهروی دوربین مینشیند و از آرزوی خود برای مُدل شدن میگوید. سوءاستفاده از آرزوهای این دسته از خانمها و ارتباط و جِفری با ترامپ و دیگر افراد پُرنفوذی که جاده را برای چُنین رویاهایی صاف میکنند، به شرطی که تن به خواستهی جنسیِ آنها دهی، یک قراردادِ نانوشته است. افرادی که ثروتمندی، زندگیِ لوکس و قدرتِ نفوذِ خود را به روی دیگران میآورند همانهایی هستند که در تجارت و وال استریت موفق میشوند و از تملقگویی دیگران لذّت میبرند. فُرمِ این مُستند بیشتر تنه به دایکیومنتهایی میزند که میخواهند کسی یا جایی را معرفی کنند و این فکت میزانِ سمپاتیِ منِ بیننده با آزاردیدگانِ اپستینی را کاهش میدهد. فضیلتِ چُنین ساختهای به تاریخ نسپُردنِ بخشی از جنایتِ بشری است که در هیچ جنگِ جهانیای رُخ نداده و نخواهد داد و...
متن کامل را در فارس تعاملی بلند بخوانید.
https://farsnews.ir/alirafieivardanjani/1775282478976692102