ماشین جنگی به کارگردانی پاتریک هیوز عِندِ تخیلِ هالیوودی از خواستگاهِ جنگ بر پایه‌ی جنایت و ترورسیم است. رویاپردازی بخشی از لذَّتِ داشتنِ احساساتِ انسانی است و رویاپرداز مادامی که خیالِ خود را بر پرده‌ی سینما یا دیگر قالب‌های رسانه‌ای می‌بیند، لذتی وصف‌ناشدنی می‌چشد. هالیوود با سوءاستفاده از خیالِ رویاپردازان انسان را تهییج به جنایت با ابزارِ ترسناکِ جلوه‌های ویژه می‌کند و من نیز به عنوان یک منتقد سینما این رویاپردازی را محکوم خواهم کرد. چُنین سوء استفاده‌ای از «رمبو: اولین خون» شکل می‌گیرد که عموماً هم این اشکالِ دراماتیک با اقتباسی ناجوانمردانه از ادبیات هستند، و در «ماتریکس» ادامه می‌یابند و در «ماشین جنگی» نیز همچنان مُستتراند. این کُمپانیِ سُلطه‌گرِ رسانه‌ای که اکنون نت‌فلیکس هم به کمک آن آمده، به آنهایی که برادرِ مرده‌شان را در میدان جنگ بر دوش می‌کشند هم رحم نمی‌کند و خودی و غیرِ خودی نمی‌شناسد. در حقیقت سینما در هالیوود مانندِ "بی‌بی‌سی" و "سُس‌خرسیْ اینترنشنال" است. رسانه‌های معاندی که با زرق و برق و سوءاستفاده از جلوه‌های ویژه گوش به فرمانِ ترامپ و دیگر متفقین هستند. این وسط "من و تو" هم خوش‌رقصی می‌کند. به اُپِنینگِ فیلم دقت کنید: مردی در رویا، خواب، می‌بیند برادرش که آرزو داشته رنجر شود در میدان جنگ توسط طالبان کُشته شده، این فکتِ ناقص جامپ می‌خورد به پلانِ بعدی که آن مرد در اتوبوس در حال رفتن به محلِ انتخابِ رنجرها است و... در این اُپِنینگ داستان فیلم قابل حدس می‌شود امّا چیزی که باعث تماشای تا انتهای آن توسط بیننده خواهد شد، جذابیتِ مرگباری است که هالیوود از یک رژه‌ی ایدئولوژیک می‌سازد و...
متن کامل را در فارس تعاملی بلند بخوانید.
https://farsnews.ir/alirafieivardanjani/1775506241370421220