جادوگر کرملین به کارگردانیِ اولیویه آسایاس فیلمِ خوش ریتمی است که رعایتِ ضرباهنگِ فیلمنامه در آن باعثِ ایجادِ واکنشِ مخاطب به کُنِش‌های کاراکتر خواهد شد که در نتیجه کِشمَکِش را خلق می‌کند. از سیاست که حرف می‌زنیم بخشی از انسان‌نمایی را در پوششِ هنر به سینما تزریق می‌کنیم که حتّی اقتباس از یک داستانِ ادبی هم نمی‌تواند آن را پالایش دهد. اینکه چگونه سیاستْ ولادمیر پوتین را از نخست‌وزیری به ریاست جمهوری رساند و لقبِ استالینِ ثانی به او داده شد را در این فیلم می‌بینید و همه‌ی آنچه در سطحِ اثر نخواهید یافت، چگونگی انزوای جاه‌طلبی است که از رها شدن در بی‌بند و باریِ تئاتری‌های روس تا خوش‌رقصی برای حُکامِ روزمره‌ی کرملین را امتحان کرد و اکنون در سه‌کُنجِ خانه نشسته، در حالِ سیگار کشیدن و پول درآوردن است. فیلمْ خوب ساخته شده و دلیل اصلیِ آن را در ابتدای یادداشت خود ذکر کردم امّا اثر اصلاً به نفعِ روسیه و رویاهای سلبریتی گونه‌اش نیست. بازیِ لا، دینو یا ویکاندر دیده می‌شود امّا غافل می‌شویم از بازیِ خوب جفری رایت. ریشِ کم و سرِ بی‌مو با عینکی که شبیه هری پاتر است شخصیتی به او داده که روشن‌فکرها را به روزنامه‌نگاری وادار می‌کند. آنچه که فیلم را برای منِ دوست‌دارِ ادبیات جذاب می‌کند اشاره به زامیاتین و چگونگیِ خلقِ پادآرمانشهری است که روی اُوروِل تأثیر گذاشت و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26219