بعضیا عاشق نمی‌شن؛ عشق رو مصرف می‌کنن. وارد رابطه می‌شن، هیجان و توجه می‌گیرن، نیاز جسمی و عاطفی‌شون رو برطرف می‌کنن و وقتی تازگیِ طرف مقابل از بین رفت، میرن سراغ نفر بعدی. نفر بعدی هم مثل مواد مخدر مصرف می‌کنن و دوباره نفر بعد و این چرخه همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه. برای این آدما رابطه تبدیل شده به چیزی شبیه یک مُسَکن؛ راهی برای فرار موقت از تنهایی، خلأ، بی‌حوصلگی یا حتی زخم و شکست عاطفی‌ای که هنوز التیام پیدا نکرده. اگه شما یکی از این افراد هستید، این حرف رو یادتون بمونه: اگه تا ابد این چرخه رو ادامه بدید و از شناخت و بخشش خودتون فرار کنید و فقط با کار‌ها و رابطه‌های سطحی عمرتون رو بگذرونید؛ هیچوقت آرامش حقیقی رو تجربه نمی‌کنید و معنی خوشبختی رو نمی‌فهمید. چون آرامش و خوشبختی در عمق وجودتونه. و تا عمیق‌ترین زخم‌ها در وجودتون رو التیام ندید و باهاش ارتباط نگیرید، نه خودتون احساس خوشبختی می‌کنید و نه می‌تونید خوشبختی و عشق حقیقی رو با کس دیگه‌ای تجربه کنید. رابطه‌ی طولانی مدت و حقیقی چه با خودتون چه با دیگران، فقط بعد از روبه‌رو شدن با خودتون، درمان زخم‌هاتون و پُر کردن خلاء هاتون امکان پذیره.