ذهن وحیانی تقدیم می کند: مقاله 07: فراق و وصال فرد شیءگرا یافته­های ذهنی خود در فضای شکلی را به شیء یا آبژه نسبت می­دهد و مفاهیم انتزاعی بدست آمده را در حد مشخصات یک آبژه تقلیل می­دهد. ولی فضای شکل از دید ناظر، پیوسته در حال تغییر و تحول تدریجی یا دفعی است. بنابراین دیر یا زود انسان شیءگرا دچار فقدان کلی یا جزئیِ نمایشِ آبژه­ها در فضای شکلی خواهد شد. حال او دچار فراق یا هجرانِ شیء یا اشیاء مورد نظر خود است. مشخصة این مرحله حس ناکامی، آشفتگی و عدم تعادل فکری و روانی، و تلاشی بیهوده جهت بازگشت یا بازیابی فضای شکلی مورد نظر است. گویی او طالب وصال منظره­ای است که از ابتدا خود به صدها زبان گفته بود که ماندنی نیست. فرد ذهن­گرا، مفاهیم انتزاعی بدست آمده را به فضای بی­شکل ذهن خود نسبت می­دهد و در اولین قدم ناپایداری فضای شکلی را پذیرفته است. پس در صورت تغییر در آبژه یا فقدان آن به ذهن خود تکیه خواهد کرد. او نیک می­داند پس از این آشفتگیِ مقطعیِ فضایِ شکلی، دوره جدیدی از آرایش آبژه­ها نمایان خواهد شد. با این حال فرد ذهن­گرا نیز دچار فراق یا هجران یا طلب وصال خواهد گردید. او در بازگشت از فضای انتزاعیِ کسب مفاهیم و ورود به فضای شکلی با ملال و آزردگی روبرو می­شود. اما همین درد فراق از مقامِ اسم و آگاهی باعث آزادی او از تعلقات شکلی و تلاش مستمر برای وصال مجدد می­گردد.
Article 07: Separation and Reunion | Revelation Mind https://youtu.be/7qKDw-oBt2k