پیچیده به کارگردانیِ دارن لین بوسمن سوگندنامه‌ی خطرناکی است که با همجنس‌گرایی و جاه‌طلبی در مثلاً عشق سعی کرده تعریف تازه‌ای از انسانیت داشته باشد. فیلمْ بر مدارِ پوچی و ترویجِ دیکتاتوری می‌گردد که به شدت این‌روزها منِ مُنتقدِ ایرانی را به یادِ ماجرای اِپستین، ترامپ و نتانیاهو می‌اندازد. این پوچیْ ناشی از خودشیفتگیِ جسورانه، جسارت به معنای غلطِ کلمه، در افرادی دیکتاتور نفوذ کرده و نشان می‌دهد برای زنده‌نگاه داشتنِ یک ایدئولوژیِ غلط چگونه جان انسان‌ها به معرض آزمایش قرار می‌گیرد. بازیِ خطرناکِ رنگین‌پوست و سفیدپوست از ویژگی‌های ذاتیِ این ایدئولوژی است. دکترِ سیاه‌پوستی که با قضاوتِ مَن‌دربیاری‌اش افرادی را به بهانه‌ی اجاره‌ی منزل به دام می‌اندازد تا با سوءاستفاده از علمِ پزشکیْ همسرِ فقیدِ خود را بازآفرینی کند و قسمتی از مغز دیگران را به مُخچه‌ی او پیوند زند، قطعاً یک دکترِ خطرناک است. از آن خطرناک‌تر این است که فیلم پُر واضح می‌گوید رابطه‌ی دو کاراکترِ دختر در فیلم صرفاً یک همجنس‌گرایی نیست و ارزش‌های عاطفیِ ویژه‌ای در آن نهادینه شده است. فیلم پُر از سوراخ در سناریوی خود است. دکتری که از ضریبِ هوشیِ بالایی برخوردار است تا میزانی که یک اتاقِ عمل در خانه‌اش پنهانی بنا کرده و با پارانویای فراوان دوربین‌های مداربسته‌ای دارد که به گوشیِ همراه او متصل هستند و هنگام تحویل دادن فیلم‌ها به پُلیس آنها را دستکاری می‌کند، چگونه متوجه نشده که این پیوند‌های مغزی خاطراتِ فردِ دهنده را به فردِ گیرنده مُنتقل می‌کنند و چهره‌ی انتقام در افراد حتّی به عشق هم شیفت پیدا خواهد کرد؟ این دکتر چگونه متوجّهِ آن نیست که مغز در جمیعِ جهات اَلگوریتمِ دِیتا دارد و حتی اگر سلولی از آن جدا شود، آن سلول ذاتِ فرد را حفظ خواهد کرد؟ و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
Longtake.ir/mag/?p=26078