در و تخته فقط یک مجموعه‌ی تلویزیونی به کارگردانیِ محسن امانی نیست که در اواخر اردیبهشت ماه 1405 به روی آنتن شبکه 2 رفته و اکنون از تماشا بازپخش می‌شود؛ این سریال پیشنهادِ مسالمت‌آمیز در ارتباطاتی است که یک جامعه و فرهنگِ حاکم بر آن را شکل می‌دهد. اگرچه از نظرِ فنّی ایرادهای عمیقی بر متن فیلمنامه وارد است و می‌توان چُنین تولیدی را به عنوان یک دست‌گرمی برای ساختِ جامعه‌ای اسلامی در تلویزیون عنوان کرد امّا کُلیات را به جزئیاتِ پُر چاله چوله می‌بخشیم و انتظار نداریم کارگردان مانند میرباقری اثری تولید کند. در ریلزی دیدم که از استیو جابز پُرسیده می‌شود اَپِل چه چیزی به شما آموخت و او در پاسخ پس از مکثِ زیاد می‌گوید: این که اگر یکی از کارمندان شرکت پروژه‌ای را به غلط هدایت کرد یا در انجام وظایف‌اش اشتباهی داشت به او اجازه‌ی آموختن بدهم و بعد ببینم چه کمکی از من برای رفع موانع و مشکلات بر می‌آید. صدا و سیمای جمهوریِ اسلامی ایران دقیقاً در این نقطه ایستاده. افرادِ مستعدی برای رفعِ موانعِ اجتماعی، که غالباً توسط رسانه‌های مُعاند ایجاد شده‌اند، دست به کار شده‌اند و این وظیفه‌ی امروزِ مسئولین و دارندگانِ تجربه در زمینه‌های مُختلف است که آن‌ها را شناسایی و پرورش دهند. ما به تکرارِ اُلگوهای غربی برای ساختِ جامعه‌ی آرمانی و اسلامی نیاز نداریم چرا که قطعاً آنها نمی‌توانند نیازهای اسلام را برآورده کنند، امروزه ما به بازسازی اَُلگوی ایرانی و اسلامی در سطحِ رسانه‌ای نیاز داریم و...
متن کامل را در روزنامه‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/?p=24965