آرام آرام کسی تورا پیدا میکند نه برای التیام، نه برای بخشش.. فقط چون کسی دیگر طاقت تماشای ویرانه‌هایت را ندارد آرام می آید بی آنکه از تو بپرسد دوست داری چه شکلی باشی. دستهایش سرد است، نگاهش تکراری تورا از نو میسازد، از همان چیزهایی که از آنها نفرت داری.. با لغت‌هایی زیبا با وعده‌هایی که خودش هم باور ندارد اما تورا میسازد و تو میمانی ته یک ایستگاه که آخرش زیباست..:))