گاهی که می‌نشینم و به گذشته فکر می‌کنم،

دلم آرام می‌شود…

نه به‌خاطر نبودنت،

به‌خاطر تمام لحظه‌های خوبی که با هم ساختیم؛

خاطراتی که هنوز هم وقتی از کنارشان می‌گذرم،

لبخندم بی‌اختیار برمی‌گردد.

دلتنگی‌ام حالا شبیه یک نسیم آرام است،

نه سنگین و خفه‌کننده؛

انگار هر بار که چشم‌هایم را می‌بندم،

باز می‌بینم همان روزهایی را

که با یک نگاه ساده‌ات

همه‌چیز روشن‌تر می‌شد.

می‌دانم شاید آن لحظه‌ها برگشتنی نباشند،

اما همین که هستن در خاطرم،

همین که هنوز می‌توانم با یادشان آرام شوم،

برای دلم کافی است.

دلتنگشان هستم…

امّا با لبخند:)