سیاهی همان تابش خورشید در اعماق است؛ در میان زندگی و گناهی که بر دوش داریم جاری میشود
غم ما، بوته‌زارها را می‌درد، چون این زمین گرسنه را تنها رها می‌کنیم
روزگار، سطح را تیره کرد و جان را درربود
مادرمان پشت حصار گریست و ما خونش را کشیدیم، سپس چهره‌اش را فراموش کردیم و از همگان پنهان می‌شویم… تا نفس بکشیم، تا فتح کنیم، تا درنگ کنیم، تا از رمه نادان بهره بریم

در خلسه از طبیعت طلاق میگیریم، چون یتیمانی از سر هوس، از این نور رو به افول
خواب آشفته – جهانگرد سایه‌وار در کمین است؛ او در پیکرِ چشماندازهاست، همچون بخار
آن حاکم تهی و خستگی‌ناپذیرِ کهن…
او ماشین‌آلات است؛ خاکِ فلج را آتش می‌زند

ما خون زمین را گرفتیم و عاشق مرگ شدیم، با خودِ زندگی بهانه‌ای برای آن

در خلسه از طبیعت طلاق میگیریم، چون یتیمانی از سر هوس، از این نور رو به افول
خواب آشفته – جهانگرد سایه‌وار در کمین است؛ او در پیکرِ چشماندازهاست، همچون بخار
آن حاکم تهی و خستگی‌ناپذیرِ کهن…
او ماشین‌آلات است؛ خاکِ فلج را آتش می‌زند

Black is the sunlight shimmering below; it flows through life and the guilt we share
Our sorrow, it cuts through the undergrowth, as we abandon this ravenous Earth alone
The zeitgeist dimmed the surface and seized the soul
Our Mother wept behind the fence, and we drained her blood, then forgetting her face, and hide from everyone… to breathe, to conquer, to linger, to utilize the ignorant herd
In rapture from nature we divorce, like orphans by desire, from this closing light
The bewildered sleep - the shadowy voyager is lurking; he's in the flesh of landscapes, vaporous
The vacant, untiring Sovran of old…
He's the machinery; igniting the paralyzed soil

We took the blood of the earth and fell in love with death with life itself as an excuse

In rapture from nature we divorce, like orphans by desire, from this closing light
The bewildered sleep - the shadowy voyager is lurking; he's in the flesh of landscapes, vaporous
The vacant, untiring Sovran of old…
He's the machinery; igniting the paralyzed soil