می ترسم از فراموشی
می ترسم در این اندکی باقی مانده از عمر
تو را در میان این شلوغی های تهی فراموش کنم
نفرین بر من اگر حتی لحظه ای از یادت غافل بشوم هر چند که نگاهت و صدایت
در من انگار که بیدارتر است
من خانه ای ساختم برای خود از تو
هر دیوار خاطره ای از تو
هر خاطره یادی از تو
هر یادی یک یادش بخیر
و اینگونه تمام روزها و شب های من به خیر می شود می گویند که این تنهایی گناه است
اگر هم که گناه است گناه قشنگی ست
تو به آنان بگو که تنها نیستم
بگو که در تمام لحظه هایم حاضری حتی به دروغ
من این دروغ را هم دوست دارم
دیشب باران می آمد
هی به شیشه خجالتی اتاق می کوبید
خود را به مهمانی ما مهمان کرده بود
پنجره را باز کردم که باران داخل بیاید
پرنده خسته و پر و بال شکسته آمد
کنار شومیه خوابید
باران که رفت او هم رفت
باران می آید و می رود
خورشید می آید و می رود
روزها در پی هم می آیند و می روند
تو چرا نمی آیی؟
می شود شبی به خوابم بیایی
مرا جوری در آغوش گیری
که یادم برود تمام این بغل بغل بی کسی ها را
مرا در نگاهت حبس کن
که تمام عمر من با آخرین نگاهت به تاراج رفت
قلم و اجرا تورج توجی