محیط زندگی، نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت زندگی سالمندان دارد. یک شهر یا محله دوستدار سالمند، محیطی فراگیر و دسترس‌پذیر است که فرصت‌های سلامت، مشارکت و امنیت را برای سالمندان بهینه می‌کند و کیفیت زندگی و کرامت آنان را در دوران سالمندی تضمین می‌نماید. براساس برآوردهای موجود، بیش از ۵۰ درصد سالمندان ایرانی گزارش می‌دهند که محله‌شان برای پیاده‌روی مناسب نیست و بیش از ۵۶ درصد آنان از نبود فضاهای عابر پیاده استاندارد رنج می‌برند. این آمار نشان می‌دهد که مناسب‌سازی محیط زندگی، نه یک اقدام تجملی، بلکه ضرورتی بنیادین برای حضور مستقل و فعال سالمندان در جامعه است. جامعه دوستدار سالمند، جامعه‌ای است که در آن همه سنین احساس تعلق و ارزشمندی می‌کنند. این جامعه، نه با یک پروژه عمرانی، بلکه با بازاندیشی در نگاه به سالمندی و بازطراحی نظام‌ها و محیط‌ها بر اساس نیازهای واقعی سالمندان ساخته می‌شود.
(دکتر وحید راشدی، مصاحبه با شبکه سلامت «برنامه مثبت سلامت»)