تقدیم به میکا،

آن روحِ لطیفی که مهربانی‌اش از بسیاری از آدم‌های این جهان بیشتر است.

میکا…

در روزگاری که دل‌ها سخت و نگاه‌ها سرد شده‌اند،

تو با همان سادگیِ آرامت قدم بر زمین می‌گذاری

و بی‌آنکه بدانی، اندکی از تاریکیِ جهان را کم می‌کنی.

تو از آن آدم‌هایی هستی که لبخندشان

حتی اگر کوتاه باشد،

می‌تواند روزِ کسی را از سقوط نجات دهد.

و شاید خودت ندانی،

اما حضور تو برای بعضی‌ها

چیزی شبیه روشن شدن چراغی کوچک در دل شب است.

می‌گویند جهان جای بی‌رحمی است؛

راست هم می‌گویند.

اما درست به همین دلیل است که آدم‌هایی مثل تو

باید در آن بمانند.

زیرا مهربانی تو

چیزی نیست که این دنیا به‌راحتی از دست برود.

پس ای میکای مهربان،

اگر روزی اندوه به سراغت آمد

و در گوشَت از خستگی و پایان گفت،

به یاد بیاور که هنوز دل‌هایی هستند

که آرامش را در صدای تو پیدا می‌کنند.

زیرا بعضی انسان‌ها

نه برای خاموش شدن،

بلکه برای روشن نگه داشتن چراغی در دل تاریکی آفریده شده‌اند—

و تو بی‌گمان یکی از همان‌ها هستی.