نقد فیلم «سامورایی و زندانی»

سامورایی و زندانی فیلمی از کیوشی کوروساوا، وحشت‌ساز سینمای ژاپن، اثری نوآر در مدیومِ تاریخی و انتقادی سامورایی‌ها است. مؤلف پیش‌تر بواسطه‌ی ایجاد عُمقِ ژانر در سینمای وحشتِ کلاسیکِ ژاپن شناخته می‌شود که مشخصاً در این فیلم داده‌های جنایی گامی روبه‌جلو برای انتقالِ نیروی مُحرّکه به موتور فیلم تبدیل شده‌اند. این داده‌ها به داستانِ مرموزِ سناریو کمک می‌کنند تا بخشی نهادینه از تاریخِ انتقادیِ شمشیرهای وفادار، سامورایی‌ها، را قصّه بگویند. فرسایشِ سطحی از محاصره‌ی قلعه تا زندانی کانبی و بعد کشفِ جرم به واسطه‌ی تلنگری که با شعرِ کوتاه به موراشیگه می‌زند، به حرفه‌ی کارآگاهیِ پوآرو طعنه وارد کرده. هوشْ در این فیلم بیشتر معنای اندوه به خود گرفته تا ابزاری برای کشفِ حقیقت. این پدیده شاملِ جزئیاتی خواهد شد که در قتلِ جینِن بوجود آمده و تا طرحِ یک استراتژی توسطِ کانبی ادامه پیدا می‌کنند. امرِ محال در سینمای ژاپن نوعی از تابو زُدایی و تالی‌فاسد زُدایی توسطِ فرهنگ در آنتروپیِ زمان بشمار می‌آید. سامورایی‌ها چرا باید به صلیب کشیده شوند، مگر آنها هاراگیری را مقدس نمی‌دانند؟ و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26435