بخشش، MERCY، به کارگردانی تیمور بِکمامبِتوف فیلمِ آینده‌ای تلخ از انسان و انسانیت است. اگرچه در این اثر سینما به شکلِ مُبرهَن ایراد نمی‌شود و آنچه را که می‌بینیم حاصِل داده‌های یک هوش دارای منطقِ مصنوعی است، امّا این اخطار را باید جدّی گرفت که وقتی یک اَلگوریتمِ کامپیوتری اختیارِ این را پیدا می‌کند که انسانی را مجازات کند، دیگر نمی‌توان به حقیقتِ هیچ‌کس و هیچ‌چیزی باور داشت چرا که می‌تواند به دستِ هوشِ مصنوعی ساخته شده باشد. وجودِ این نکته را نباید فراموش کرد که در دعاویِ حقوقی و کیفری این مهم توسط قاضی‌ها در نظر گرفته می‌شود که انسانْ جایز الخطا است؛ این جمله بمعنیِ اجازه داشتن انسان به خطا کردن و دوباره انجام دادنِ آن نیست بلکه باید باور داشت که شواهد و مدارکی را در دست داشتن نمی‌تواند پیش‌فرضِ مناسبی برای قضاوت کردنِ دیگری باشد. هوشِ مصنوعی متأسفانه حریمِ خصوصی را از افراد می‌گیرد و بعد قضاوت می‌کند. همه‌ی حرفِ فیلم می‌تواند این باشد که یک حُکمِ مصنوعی، مجازاتِ مصنوعی هم در پی خواهد داشت. این مصنوعیت به خود اجازه می‌دهد فیلم‌های دورانِ عروسی تا وقتی که کودکی دارد هواپیمایش را به پرواز در می‌آورد، به عنوان مدرک به متهم نمایش داده شود. اولاً که باید پُرسید چه کسی به هوشِ مصنوعی این اجازه را داده و دوّم اینکه باید پُرسید مصرفِ مشروباتِ الکلی و استیصالِ انسان چرا باید به یک نیروی پُلیس اجازه دهد تا سرِ او را با باتوم مورد ضربه قرار دهد و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26202