ذهن وحیانی تقدیم می کند:
مقاله 04: مقام اسم، مقام شناخت
ذهن انسان دارای دو گونه فعالیت انضمامی و انتزاعی است. در فعالیت انضمامی قید زمان و مکان مطرح است و در فعالیت انتزاعی عدم وابستگی به شروط زمان و مکان را شاهد هستیم. در ابتدایی­ترین حالت فعالیت انضمامی، حس بینایی باعث مشاهده عینی یک شیء در فضای شکلی می‌شود و با تکرار این تجربه، ذهن به شناختِ ظاهریِ آن شیء دست می­یابد. حس شنوایی، بویایی و لامسه نیز در کسب صفات ثانویه شیء به شناخت ذهن کمک می­نمایند. در پیچیده‌ترین حالت فعالیت انضمامی، ذهنِ درگیرِ فضایِ شکلیِ شیء، دچار دریافت احساسیِ سوژه­ای مانند غم، شادی، حیرت، زیبایی و … می­شود. با تکرار این تجربه، شناخت از موضوع شیء و قید زمان و مکان خارج می‌شود و ذهن به خودآگاهی می­رسد. این فعالیت ذهنی که از قید زمان و مکان خارج شده است، فعالیت انتزاعی نام دارد. بطور مثال فرض کنید به گل رز می­نگرید و شکل ظاهری آن را در می­یابید و در خود احساس کشف و ابراز زیبایی می­نمایید. همین تجربه را با گل میخک، یاس و … انجام می‌دهید و احساس کشف و ابراز زیبایی را تکرار می­نمایید. این تجربه ذهنی تاکنون انضمامی است. حال ذهن به مقایسه نتایج می‌پردازد. اوصاف ظاهری گل‌ها را به کناری می‌نهد و صفت مشترک مؤثر بر خود را می­کاود. ذهن زیبایی را به عنوان مفهوم کلی، انتزاع می‌کند و به خود می‌گوید من زیبایی را در خود کشف کردم. این مقام، مقامِ اسم ذهن یا مقام شناخت است.

Article 04: State of the Name, State of Cognition | Revelation Mind
https://youtu.be/Mr8oWok36ZU?si=OtXz7w12wNb_SzUl