او سوی حق شتافت (شعر گفتم، کپ)

دو بالش را برافراشت و شتابان سوی حق شتافت
رهایی یافت زین بیت‌الحَزَن، او سوی حق شتافت

رها کرد و رهایی یافت از این ماتم‌زده خانه
به آغوش خدا پرواز کرد، او سوی حق شتافت

نظر کرد ساربان کاروان عشق، او را برگزید
مرحبا بر این گزینش! او، سوی حق شتافت

زین سبب، جانان من، رفت، مرا ماتم‌زده
بی‌پناه، تنها گذاشت؛ او سوی حق شتافت

مُهجَمی است عشق او در این دل مجنون من
زهرای من، لیلی من؛ او سوی حق شتافت

فرهادم و شیرین من رفت،تنهایم گذاشت
سرای عشق، زهرا را خواند، او سوی حق شتافت

آه، که این دوری ز او سخت ناتوانم کرده است
زهرای من، باز آ! اما او، سوی حق شتافت


تقدیم به معلم عزیزم، که توی جنگ از دستش دادم