حقیقت تلخ'
حتی‌اگه چیزی وجود مرا نابود میکرد بازهم دوستش داشتم؛
مرا از درون از بین می‌برد ولی هنوز با تمام وجودم به او عشق میورزیدم
امیدوارم بودم همه چیز دروغ باشد:)
ولی واقعیت بود..
حقیقت تلخ است.
اما هنوزم امیدوارم...
امیدوارم که همانقدر که او را دوست دارم...
او هم مرا دوست داشته باشد
چون عشق من به او مانند
تاریکی است که منتظر روشناییش‌ است....
ابر هایی که منتظرند ببارند...
و میزان زیاد بودن عشق من آنقدر است که حتی قابل توصیف نیست...
بیشتر کهکشان ها‌....
بیشتر از ستاره ها...
و سیاه ها:)
_mrs.lee |ܢܚࡐ‌ܩܢ ߊ‌ܢܚܦ̇ࡅ߭ܥ‌‌ ܩߊ‌ܘ ܢܚߊ‌ܠܙ ۱۴۰۴
۲۲:۰۳