حکمت 472 : (در دعا به هنگام طلب باران فرمود) خدایا ما را با ابرهاى رام سیراب کن، نه ابرهاى سرکش .
(این کلمات از فصیح ترین و شگفتى آورترین کلمات ادیبانه است که ابرهاى سرکش همراه با رعد و برق را به شتران چموش تشبیه کرد که بار از پشت مى افکنند و سوارى نمى دهند، و ابرهاى رام را به شتران رام تشبیه کرد که به راحتى شیر داده، و سوارى مى دهند)

حکمت 473 : (به امام گفتند چه مى شد موى خود را رنگ مى کردى فرمود): رنگ کردن مو، آرایش است، امّا ما، در عزاى پیامبر صلّى اللّه علیه و آله و سلّم به سر مى بریم.

حکمت 474 : پاداش مجاهد شهید در راه خدا، بزرگ تر از پاداش عفیف پاکدامنى نیست که قدرت بر گناه دارد و آلوده نمى گردد، همانا عفیف پاکدامن، فرشته اى از فرشته هاست.

حکمت 475 : قناعت مالى است که پایان نمى پذیرد.
«برخى این حکمت را از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم نقل کرده اند»

حکمت 476 : چون زیاد بن ابیه را به جاى عبد اللَّه بن عباس، به فارس و شهرهاى پیرامون آن حکومت داد، او را در دستور العمل طولانى از گرفتن مالیات تا به هنگام نهى فرمود) :عدالت را بگستران، و از ستمکارى پرهیز کن، که ستم رعیّت را به آوارگى کشاند، و بیدادگرى به مبارزه و شمشیر مى انجامد.


https://www.namasha.com/v/WSvmhQIK
https://www.namasha.com/v/dR8344uO