داشتم تیک تاک گردی میکردم که ویدئو اسکی های المپیک امسال رو دیدم . رفتم داخل یوتیوب و کامل اجراهاشون رو دیدم. تمام مدت داشتم لذت این نمایش اسکی روی یخ با اهنگ های شنیدنی میبردم. یادم امد زمانی که المپیک برگزار بوده ما چه میکردیم؟ چطور دنیا اینقدر بزرگ است که در دنیا هم نسلان من در حال بردن مدال و خندیدن هستند اما من اینجا خندیدن را بر خودم حرام کرده ام. دارم مغزم رو با دیدن اینها از فشار خارج میکنم. به راستی چرا دنیا بزرگ است ؟ چرا اینقدر بزرگ است که گریه ها در اینجا فقط خودمان را بیشتر به گریه می اندازد و خندیدن انها به ما نمی رسد؟ اگر دنیا کوچک بود، غم ما به انها می رسید و انها هم غمگین بودند؟ انها هم مانند ما در اینجا بودند؟ دارای ترومای اجتماعی می شدند؟ با دیدن زنده بودن ادم های عادی یاد میکنند که چرا؟؟ میبینید جبر چیست؟ دختران در حال اسکی هستند اما اینجا چی؟ موهایشان را رنگ کردند ، می خندند ، می رقصند. ما چی؟ چطور بپذیرم بسم الله الرحمن الرحیم را میخوانیم اما نه رحمن نه رحیم میبینیم. کجایند ان لبخند های قشنگ ما؟ میخواهم لبخند بزنم ... ایا لبخند بر لب های ما برمی گردد؟ لبخند راحتی، شادی، لذت، شوق، دوستی، آرامش، مهربانی. دوست دارم بمیرم اما باید ادامه بدهم. درنتیجه زندم. مسخره ترین کلمه برای پایان را میگویم: امید
باهاش جمله میسازم و تمامش میکنم:
به امید زندگی با لبخند .