سوجون به عکس پارک جونگ‌هو دوباره نگاه کرد.

همان لبخند بی‌خیال.

او زیر لب گفت:

«زندگی کوتاهه…»

مکث.

انگشتش روی صفحه کلید ماند.

بعد جمله را آرام کامل کرد:

«…برای بعضی‌ها.»

پنجره‌ی لپ‌تاپ در تاریکی اتاق می‌درخشید.

و در سکوت آن شب،

هان سوجون

اولین قدمش را برداشت

نه به سمت مدال،

بلکه به سمت چیزی بسیار سردتر.

چیزی که سال‌ها بعد

نامی پیدا می‌کرد.

Silen.