یک ماه گذشت از اون سحری که برای اولین بار با صدای بلند گریه کردم تا الان برام عجیب میومد منی ک حتی تو خاکسپاری مادربزرگ و پدربزرگامم بلند گریه نکرده بودم انگار تازه فهمیدم از دست دادن یه عزیز یه رهبر چطوریه رهبری که هر وقت سخنرانیش پخش میشد دلم گرم میشد. شب که شد این مردم همیشه خودجوش و فهمیم فهمیدن باید عزاداری رو موکول کنن به بعد و باید پای کار و پرچم وایستن و این حضور شکرخدا هر شب پرشور تر از شب قبل برگذار شد برای این مردم فرقی نمیکنه زیر بارش برف و بارون باشن یا زیر بمبارون تو هوای گرم باشن یا تو هوای سرد. تو این یک ماه صحنه هایی از حضور و اتحاد مردم دیدم که شاید هیچ وقت نمیتونستم ببینم اشتیاقی هر شب بیشتر و بیشتر میشه آدم هایی رو تو این حضور ها میبینی که شاید هیچ وقت فکرش رو هم نمیکردی
اگه سال های گذشته ما یک شب الله اکبر میگفتیم الان یک ماهه هر شب الله اکبر میگیم
افتخار میکنم به مردمی که براشون فرقی نمیکنه رهبری بالای سرشون باشه یا نه. تا جبهه کفر از بین نبرن دلشون آروم نمیگیره. انشاءالله این حضور به ظهور ختم بشه... آمین.