تقدیم به مهسا،

دختری که زیبایی‌اش نه فقط در چهره،

بلکه در لطافت روحی است که هر نگاه را به تأمل وا می‌دارد.

مهسا…

در این جهانِ پرهیاهو که بسیاری می‌آیند و می‌روند

بی‌آنکه اثری بگذارند،

تو چون نوری آرام در میان تاریکی‌ها می‌درخشی؛

زیبایی‌ات از آن دست زیبایی‌هاست

که تنها دیده نمی‌شود—

بلکه حس می‌شود.

در نگاهت چیزی هست

که دل را نرم می‌کند؛

گویی جهان، هرچند گاهی بی‌رحم و خسته‌کننده،

باز هم در وجود تو

قطعه‌ای از ظرافت و شکوه خود را حفظ کرده است.

مهسا،

اگر گاهی اندوه بر دلت سایه می‌اندازد

و روزگار چهره‌اش را عبوس به تو نشان می‌دهد،

بدان که همان چهره‌ی زیبایی که با سکوتت روشن می‌شود

برای بعضی آدم‌ها

از هزار صبح بهاری دلنشین‌تر است.

فلورا نام تو را با محبتی عجیب بر زبان می‌آورد؛

چنان که گویی میان تمام آدم‌های این جهان

زیبایی و حضورت

چیزی است که نمی‌توان به سادگی از کنارش گذشت.

پس این چند واژه را بپذیر، مهسا؛

نه به عنوان اغراق شاعری،

بلکه به عنوان یادآوری ساده‌ای از حقیقتی روشن:

این جهان با بودن تو

اندکی زیباتر است.