نامه 7 :
(یکى از پاسخهاى امام در اواخر جنگ صفین در سال 38 هجرى به نامه معاویه است)
"افشاى چهره نفاق معاویه و مشروعیّت بیعت" :
پس از نام خدا و درود ، نامه پند آمیز تو به دستم رسید که داراى جملات به هم پیوسته، و زینت داده شده بود که با گمراهىِ خود آن را آراسته، و با بد اندیشى خاص خود آن را امضاء کرده بودى، نامه مردى که نه خودآگاهى لازم دارد تا رهنمودش باشد، و نه رهبرى دارد که هدایتش کند، تنها دعوت هوسهاى خویش را پاسخ گفته، و گمراهى ، عنان او را گرفته و او اطاعت مى کند، که سخن بى ربط مى گوید و در گمراهى سرگردان است. (از همین نامه است) همانا بیعت براى امام یک بار بیش نیست، و تجدید نظر در آن میسّر نخواهد بود، و کسى اختیار از سر گرفتن آن را ندارد . آن کس که از این بیعت عمومى سر باز زند، طعنه زن، و عیب جو خوانده مى شود، و آن کس که نسبت به آن دو دل باشد منافق است.


https://www.namasha.com/v/WAU3KB2Q
https://www.namasha.com/v/VgIHHbGN