مرحلهٔ نخست – استقرار و جدایی نام‌ها (۷۲۰‑۵۸۶ پ.م.)
- پس از نابودی دولت قبایل شمالی، قبیلهٔ یهودا بر سرزمین جنوبی کنعان حکومت می‌کرد.
- مردم ساکن هنوز خود را بنی‌اسرائیل می‌نامیدند؛ «یهودی» فقط به طبقهٔ حکمرانان ستمگر و فاسد اورشلیم اشاره می‌کرد.
- نوستالژی افرائیمی در دل این افراد قوی بود؛ آن‌ها به ریشه‌های پیشین خود فکر می‌کردند و تمایز واضحی بین «یهودا» (حاکمان) و «بنی‌اسرائیل» (اتباع) وجود داشت.
- زبان رسمی و خط مردم آرامی بود؛ همان خطی که پیش از این در سرزمین‌های شمالی استفاده می‌شد.

مرحلهٔ دوم – یکپارچگی و تغییر نام (۵۸۶‑پ.م. تا نیمهٔ سدهٔ پنجم م.)
- پس از تبعید اشرافیت یهود به بابل، برخی از این اشرافیت با کوروش بزرگ به بیت‌المقدس بازگشتند.
- به تدریج تمام اتباع دولت یهود تحت عنوان یهودی شناخته شدند؛ حتی قبیلهٔ بنیامین که پیش از این «بنیامینی» نام داشت، به «یهودی» تبدیل شد.
- در کتاب استر، شخصیتی به نام «مردخای بنیامینی» در دربار خشایارشا دیده می‌شود؛ این نشان می‌دهد که واژهٔ «یهودی» در زمان‌های بعدی به تمام ساکنان ایالت یهود گسترش یافت.
- در دورهٔ امپراتوری‌های یونان و روم، ساکنان این سرزمین به یوداییوس (یونانی) یا جوداییوس (لاتین) مشهور شدند؛ از این ریشه واژهٔ انگلیسی *Jew* و فارسی «جود/جهود» شکل گرفت.

نکتهٔ زبانی
- در مرحلهٔ نخست، مردم ساکن همچنان از آرامی به عنوان زبان روزمره و خط نوشتاری استفاده می‌کردند؛ این ویژگی فرهنگی به‌عنوان پیوندی بین گذشتهٔ افرائیمی و آیندهٔ یهودی شناخته می‌شد.

درس آموزشی
تغییر هویت و نام‌گذاری می‌تونه نشانگر تحولات سیاسی، اجتماعی و زبانی باشد. وقتی یک طبقهٔ حاکم به تدریج تمام جامعه را تحت نام خود می‌گیرد، نه تنها ساختار قدرت تغییر می‌کنه، بلکه زبان و ادبیات هم تحت تأثیر این تحول قرار می‌گیرند.
ــــــــــــ
تکامل زبان: از آرامی تا عبری در میان یهودیان

ادامه در کامنت...