او تنها بود ولی دوام می‌آورد..با تمام دردها..با تمام غم‌ها..با تمام ناامیدی‌ها..اما!یک امید میان آن ناامیدی‌ها جوانه میزد..امید به یک شخص..امید به آمدن یک شخص..امید به ماندن یک شخص..امید به همدردی یک شخص..ماند و دوام آورد در کنار یک شخص!حال او تنها نیست..یک همدرد یک همدم و یک ماندگار دارد..کسی که دل را به بودنش خوش کند..کسی که میتوان به او پناه آورد و دردها و غم‌ها را پشت‌سر گذاشت..درآغوش آن شخص از آن غم رهایی یافت..این بود آن امید..امیدی که با ناامیدی پدیدار شد و تبدیل به زندگی شد:)
روزی تو نیز آن امید را می‌یابی چه در خود چه در شخص دیگر پس دوام بیاور و به این زندگی ادامه بده تا برایت به زیبایی و روشنایی ماه شود:)

-ستین/دلآرام (۱۴۰۵.۳.۳۰) -ماه من