ذهن وحیانی تقدیم می کند: مقاله 12: ذهن شکلی و بحران هویت ذهن شکلی با ابزار جلب لذت و دفع ضرر به عنوان یادوارة مرحلة تأیید اثباتی و نفی در هدایت تکوینی، با دنیای شکلی و دنیای حضور دیگر ذهن­ها، وارد تعامل می­گردد، اثر می­گذارد و اثر می­پذیرد. در هر مرحله حالت انسی و عادتی در ذهن شکلی رخ می­دهد ولی تجربه­های جدید، حالت انسی و عادتی قبلی را تغییر می­دهد و ذهن شکلی، اشکال جدیدی را به خود می­پذیرد. این جابجایی تکراری در حالت انسی و عادتی و عدم استقرار و آرامش، ذهن شکلی آدمی را وارد بحران هویت می­نماید. ذهن شکلی آدمی در این مرحله با توجه به تجربة قبلی، یعنی وابستگی صرف به شکل و عدم دستیابی به قرار و سکون یا آرامش، به دنبال هویت خود می­گردد. آدمی میگوید من چیستم؟ چرا با دنیای شکلی به آرامش و استقرار و آشنایی نمی­رسم؟ این التهاب، ذهن شکلی را دچار الهام می کند. در این حال انسان اصالت شکلی خود را انکار می­کند. توانمندی فطریِ ذهن او را به مسیر تجربه تحلیلی و خلق و استخراج معنا می­برد. این تلاش در جهت جستجوی هویت، انسان را در مسیر خودشناسی قرار خواهد داد.
Article 12: The Form-Oriented Mind and the Crisis of Identity | Revelation Mind https://youtu.be/BsRmtf_WT_c