قطعه ی ماه آبی اثر شهریار مسرور یادآور دهه ی هشتاد میلادی و سبک اسموت جز است، درحالی‌که قطعه ی بیدخون اثر حیدو هدایتی تلفیقی در پیوند با موسیقی جنوب ایران است و گروه پالت هم به ترکیب موسیقی ایرانی با سبک جز پرداخته است و تارا تیبا هم در قطعه ی امید با پایبندی به سنت آوازی ایرانی به تلفیق سبک‌جز با مولفه های موسیقی لاتین پرداخته است، جز تلفیقی یا فیوژن جز با ترکیب زبان هارمونیک، بداهه‌نوازی و تعامل گروهی با مولفه های سایر سبک‌های شکل گرفت؛ جَز تلفیقی یا فیوژن جز صرفاً به معنای کنار هم قراردادن چند ساز از سنت‌های مختلف نیست بلکه این امکان وجود دارد که در یک اثر تلفیقی، ریتم، هارمونی، شیوهٔ بداهه‌نوازی، ساختار قطعه و حتی زبان ملودیک از چندین سنت موسیقایی تأثیر گرفته باشند.
طنین آبی آزادی (تاریخ مختصر موسیقی جز و بلوز) به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد