یه سال پیش بود که شروع کردم تو رو ای شهرزاد با اینکه از پایانت خیلی ناراضی بودم نه بخاطر غمگین بودنش بخاطر روند غیر منطقی دو قسمت آخری که هنوز یادمه یعنی انقد حرصم در اومده بود که نگو.. چون به نظرم نویسنده اصلا توهین کرده بود به شعورم ولی بازم فکر کردم شاید یه چندتا سریال ایرانی نمایش خانگی پیدا کنم که حس و حال تو رو داشته باشه ولی پیدا نکردم که نکردم...
گفتم یه یادی ازت کرده باشم...
اگه ماشین زمان واقعا وجود داشت دلم میخواست برم به دوران بچگیم و دیگه هیچ وقت هم بزرگ نشم..
این روزها که دارم سریال جینی آرزو کن رو می بینم دارم به این فکر می کنم که خیلی وقت ها آرزو هایی که انسان ها میکنن و راجب گذشته ست و مثلا میخوان برن گذشته که جبران کنن وقتی میرن همه چی بدتر میشه!!! به این فکر کردم اگه یه غول چراغ جادوی کیوتی مثل کیم وو بین پیدا کردم چه آرزو هایی میکنم... فکر کنم اولین آرزوم این باشه که برم کره و همه بازیگر هاش ببینم *خنده* ولی خب به آرزوی دوم هنوز فکر نکردم..