یونان باستان را اغلب با تصاویری ایستا به خاطر میسپاریم: معبدی مرمرین در دامنه آکروپولیس، مجسمهای از یک پیکارگر با تناسباتی ایدهآل، یا برگهای پاپیروسی که دیالوگهای فلسفی سقراط را بر خود ثبت کردهاند. اما این تصاویر، تکفریمهایی از فیلمی بلند و پرفرازونشیب هستند. سرزمین یونان، با کوههای صعبالعبور و دریاهای نیلگونش، نه صحنه یک تمدن یکپارچه و ایستا، که بستر مجموعهای از جوامع کوچک و پویا بود که هر یک به شیوهای خاص، مسیر تحول را تجربه میکردند.