إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ «45»
همانا پرهیزکاران در باغ‌ها و (کنار) چشمه سارانند.
ادْخُلُوها بِسَلامٍ آمِنِینَ «46»
(به آنان خطاب مى‌شود:) با سلامت و امنیّت به باغها وارد شوید.
وَ نَزَعْنا ما فِی صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِینَ «47»
و ما هرگونه کینه‌اى در سینه‌هاى آنان را برکنده‌ایم، (در نتیجه آنان) برادرانه بر تخت‌ها روبروى یکدیگرند.
لا یَمَسُّهُمْ فِیها نَصَبٌ وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجِینَ «48»
در آنجا هیچگونه رنجى به آنان نمى‌رسد، از آنجا بیرون شدنى نیستند.
نکته ها
«غِلٍّ» به معناى نفوذ مخفیانه است. بنابراین صفات بد در انسان به طور مرموز و مخفیانه ریشه پیدا مى‌کند. «سریر» از واژه سرور به معناى تخت است، واستفاده مى‌شود که تکیه برتخت سبب سرور است.
در این آیات، هشت پاداش بهشتى براى اهل تقوا بیان شده است: باغ‌ها، چشمه‌ها، سلامتى، امنیّت، کدورت زدایى، اخوّت، تخت‌هاى روبرو، دورى از هرگونه رنج وجاودانگى.
در آیه‌ى قبل خواندیم که جز برگزیدگان الهى، همه مردم مورد تهاجم وسوسه‌هاى ابلیس قرار مى‌گیرند، در این آیات مى‌فرماید که اگر انسان به مرحله مخلصین و برگزیدگان نرسید، ولى به مرحله تقوا گام نهد باز هم مشمول انواع نعمت‌هاى الهى مى‌شود.
آنچه مهم است جمع شدن همه‌ى نعمت‌ها در یکجاست، زیرا در دنیا یکجا باغ هست، چشمه نیست و گاهى چشمه هست، باغ نیست وگاهى هر دو هست، سلامتى نیست و گاهى هر سه هست، امنیّت نیست و گاهى همه هست، ولى صفا و صمیمیّت نیست و گاهى همراه با انواع سختى‌ها ورنج‌هاست و گاهى که انواع نعمت‌ها یکجا جمع مى‌شود باید همه را رها کرد و رفت. لیکن در قیامت انواع نعمت‌هاى مادى و معنوى و اجتماعى و روانى همراه با ابدیّت است.