در ابدیت جای که حتی زمان هم معنی
نداشت یک وجود بود
آگاهی اول
عشق و محبت نخستین
وجودیت نخست
تنها من ابدی منشأ تمام من ها معصوم ترین من ...اون عشق و محبت خالص بود ...یک موجود ابدی تنها که عشق و محبت بود
ولی در کنار عشق غم و تنهایی ابدی هم وجود داشت
اون سعی کرد احساس تنهایی و غم رو از وجود خودش جدا کنه ولی در اون حالت باید اگاهی خودش رو از بین می برد وقتی اینکار رو کرد جهان هستی پدید امد

تاریکی و سرمای ابدی از غم و اندوه و تنهایش شکل گرفت و از عشق و محبت اون نور ، انرژی و گرما و خورشید و در نهایت زندگی شکل گرفت...

تنهایی و عشق باعث وجود داشتن و معنا بخشیدن به هم می شن
معنای که در کنار هم باعث تولد اگاهی میشه
و هر چقدر تنهای و عشق وجودت بیشتر باشد بیشتر به اگاهی می رسی
و این اگاهی فقط برای انسان نیست برای هر موجودی که عشق رو بفهمه وجود داره