سرقت بزرگ اتومبیل 6 یا GTA V، ساخته‌ی راک استار گیم یک تبلیغِ بزرگِ سینمایی برای فروش بیشتر محصولی سیستماتیک است. Rockstar Games سینمایی‌ترین دیالوگِ یک بازی ویدئویی در برقراری ارتباط با جوامع را ایجاد می‌کند. این ارتباط بر پایه‌ی جهانی آزاد و ساختِ حسرتِ آن در دلِ بازی‌کننده است. از ابتدایی‌ترین نسخه‌ی بازی تا گریز به «Max Payne» و... سینما صرفاً ابزاری سازنده‌ی داستان و قصه‌گویی در جامعه‌ی این بازی در نظر گرفته شده. به نسخه‌ی دوم این بازی برگردیم که من در کودکی علاقه‌ی فراوانی برای به پایان رساندنِ آن داشتم. POV بجای ایدئولیزه کردنِ یک ماجرای شخصی آن را در Long Shot خودارجاعْ قرار می‌دهد. این قابلیت بعدها تبدیل به کنجکاوی در «Liberty City» می‌شود و ما بجای ایجاد منطق و قانون بر روی زمین در جهانی دیگر به دنبال چُنین قواعدی می‌گردیم. آنچه که در نسخه‌ی ششمِ این بازی یک دستاوردِ مهم بشمار می‌رود مضمون‌سازی و مضمون‌نمایی از یک جهانِ آزاد با محوریت شخصیت‌هایش است. این دو فکت به علاوه‌ی دوربینِ سینمایی که هوشِ مصنوعی آن را کنترل می‌کند روایتِ داستان را تعاملی کرده. بازیِ ویدئویی، هنر هشتمِ انسانی است که تئاتر را برای سرگرم شدن انتخاب کرده. باید شعارِ در لحظه بودنِ چُنین بازی‌ای را جدّی گرفت چرا که به باورِ من اگر ارسطو در این دوران قرار داشت دیگر هنر را عاملی برای آزادسازی ذهن از عواطف و جرم جنایات عنوان نمی‌کرد و به توصیه‌ی افلاطون برای ساختِ آرمانشهر گوش می‌داد و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26334