هاپرز به کارگردانی دنیل چونگ انیمیشنی شایسته‌ی احترام است که از نظرِ معنایی، تعبیرِ جدیدی از «قلعه‌ی حیوانات» جرج اُوروِل خواهد بود. انسانی که با مهندسیِ علم می‌تواند وجودِ ذهنی و مغزیِ خود را در حیواناتی روباتیک تزریق کند، یک انسانِ حیوان‌نمای نوستالژی باز است. در این پویانمایی با دو ویژگیِ برتر روبه‌روایم: اول- مقایسه‌ی انسان با حیواناتی که عاری از احساس هستند و توسط تلقیناتِ دراماتیک و انسانی با موسیقی ورزش می‌کنند امّا همچنان غریزه‌ی خود را حفظ کرده‌اند و دوم- انسانی که با طمع بیشتر جهالتی علیهِ نوع و نسلِ خود آغاز کرده و در جست‌وجوی آرامشی از جنس پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها است؛ این دو ویژگی، کودکانه‌ی اثر را حتی در کاراکترهای بالقوه‌ای مانند آن اُستاد، مادربزرگ یا شهردارِ خبیث افزایش داده. نبردِ کودکانه‌ای میان خیر و شرّ شکل می‌گیرد که در این رزم بخش ماجراجوی داستان در دستان یک دختر قرار دارد. فکتِ اصلی اینجا است که تماشاگر با هیجانات و جذابیت‌های کودکانه‌ای مواجه می‌شود که زرق و برقِ هالیوودی در آن مستتر شده و متوجّه آن نخواهد شد که این فرمایشات قاطبه‌ی سُلطه‌جویی از نوعِ خوک‌صفت‌هایی است که پارکِ بازی برای بچه‌های غربی درست می‌کنند امّا پولشان را از بمب ریختن بر سرِ بچه‌های خاورمیانه و ایرانی‌ها به جیب می‌زنند و...
متن کامل را در فارس تعاملی بلند بخوانید.
https://farsnews.ir/alirafieivardanjani/1775071592261650260