ایمیل استیو جابز به خودش ...
من سهم بسیار کمی در تولید غذایی که میخورم دارم، و از همان مقدار کمی هم که خودم پرورش میدهم، بذرهایش را من اصلاح یا تولید نکردهام.
هیچکدام از لباسهایی را که میپوشم، خودم نساختهام.
به زبانی صحبت میکنم که نه من آن را اختراع کردهام و نه آن را تکامل دادهام.
ریاضیاتی را که استفاده میکنم، من کشف نکردهام.
آزادیها و قوانینی از من محافظت میکنند که نه من آنها را طراحی کردهام، نه تصویبشان کردهام و نه مسئول اجرای آنها یا قضاوت بر اساس آنها هستم.
موسیقیای بر من تأثیر میگذارد که خودم آن را نساختهام.
وقتی به مراقبت پزشکی نیاز داشتم، خودم بهتنهایی قادر نبودم جان خودم را نجات دهم.
من ترانزیستور، ریزپردازنده، برنامهنویسی شیءگرا یا بیشتر فناوریهایی را که با آنها کار میکنم، اختراع نکردهام.
من نوع بشر را، چه کسانی که زندهاند و چه کسانی که از دنیا رفتهاند، دوست دارم و تحسین میکنم؛ و برای زندگی و آسایشم کاملاً به آنها وابستهام.
استیو جابز عادت داشت بعضی از فکرها و یادداشتهای شخصیاش را برای خودش ایمیل کند؛ انگار که ایمیل، دفترچه یادداشت خصوصی او بود.
شب ۲ سپتامبر ۲۰۱۰، ساعت ۱۱:۰۸ یکی از همین ایمیلها را از خودش، به خودش فرستاد.
حدود ۱۳ ماه بعد، استیو جابز از دنیا رفت.
سالها بعد این نوشته شخصی در آرشیو رسمی استیو جابز منتشر شد.
شاید عجیبترین بخش ماجرا همین باشد:
مردی که یکی از تأثیرگذارترین آدمهای دنیای تکنولوژی بود، در خلوت خودش نوشته بود که تقریباً هر آنچه دارد، مدیون انسانهای دیگری است.
نظرات