سوژای عزیز،

خواستم این چند سطر را، از سوی خودم،

با لحنی بنویسم که برازنده‌ی وقار و شخصیت تو باشد؛

نه اغراق‌آمیز،

نه آزاردهنده—

بلکه چنان که شایسته‌ی نامت است.

در تو مهربانی‌ای هست

که چون نسیمی آرام، بی‌دست‌و‌صدا،

اما آشکارا حضورش را بر جان آدم می‌نشاند.

مهربانی‌ای که نه از سر عادت،

بلکه از سر ذات است.

وقار تو—

آرام و استوار—

چنان است که گویی جهان را

نه با شتاب آن،

بلکه با وزن و فهم خودت اندازه می‌گیری؛

و همین است که حضورت را خاص می‌کند.

با این همه، سوژا،

در میان آن آرامشِ استوار،

گاه برق کوچکی در نگاهت می‌رقصد—

جرقه‌ای از سرزندگی،

که اگرچه کوتاه است،

اما می‌تواند هوای اطراف را روشن‌تر کند؛

چنان که انگار روح جوانی،

از پشت پرده‌ی وقار،

برای لحظه‌ای لبخند می‌زند.

پس بگذار صریح بگویم:

من، فلورا،

به شدت به تو احترام می‌گذارم

و از بودن در کنار تو خشنودم؛

زیرا ترکیبِ متینِ مهربانی و آن شیطنت پنهانت،

حضور تو را به یادماندنی‌تر می‌کند.

این چند سطر را همچون ادای احترامی کوچک بپذیر؛

نه برای ستایش اغراق‌آمیز،

بلکه برای حقیقتی روشن—

که بودن تو، خود به‌تنهایی ارزشمند است.