سرشکِ خون شده از چشمِ اشکبار من است
دلِ شکستـــه بهـــر جـــا بوُدَ دیار من است
ز گرم و ســـرد جهانم مگوی و هیـچ مپرس
به آسمــــان بنــــگر قلبِ داغـــدار من است
از این فصولِ که پا بنـــــد نیست دلگیــــرم
طـــراوتِ گلِ اخـــلاص نوبهــــار من است
به آتشِ غــــمِ آن ســــروِ نــــاز میســــــوزم
جهنــــمِ که بگوینـــــد ننگ و عار من است
به قلــه های سخن گـــامِ خویش بنهــــادم
ز بیت، بیتِ غــزل مست جویبار من است
جوانـــه میـــــــزند از من قصیده و تخمیس
هنــــوز قافیــــه ها چشـــم انتظار من است
زمین و گــــــردشِ ایام و چــــرخِ مینا فــام
لگــام و زین شده اسب راهــــوار من است
پیمبــــر است مرا عشق و عاشقـــی مذهب
خدای عالــــم هستــــی همیش یار من است
شهیــد ِ عشقـــم و از بـرگِ لاله است کفنـم
بهرکجا که روی دشت و در مزار من است
ترانــــه ام نشود خـاک تا جهــــان باقیست
که سینــــه های غم انگیز بیقرار من است
همین که می نگری گـــردش سخن محمود
ز لطف و مرحمتِ ذاتِ کردگار من است
-------------------------
سرودم
#احمد_محمود_امپراطور