در قسمت چهاردهم مجموعه «امام زمان کیست؟» با یکی از بنیادی‌ترین حقایق امامت روبه‌رو می‌شویم:
امام باقی مانده آدمیت بر روی زمین و در گذر تاریخ است و جز بواسطه وجودش هیچ خیری در حیات دنیا برای کسی ممکن نمی آید . و هر که او را نشناخت خیر و خوبی و برکت و محبت و رونق و جوشش زندگی را نشناخت و هر که او را انکار کرد در شرارت خود سرنگون شد . هر که او را دوست بدارد خود را دوست داشته است و هر که با او عداوت کند دشمن خویشتن است . هر که او را جداً طلب کند بسویش می آید . و هر که او را بر خود ترجیح دهد به حق خود می رسد .

همه خود را شبیه به او می یابند ولی او شبیه به هیچ کس نیست. او دائماً از خود فرا میرود و لذا هرگز نمیتوان او را در چهار چوب معینی از ادراک یافت . او شکننده ظرف ادراک مردم است. او همواره دگر است و نو است و خلاق. و لذا در هر دیدار و درکی بکلی دگر و بدیع است و هر که او را در هر نوبتی می بیند به شکل و معنا و هویتی دگر مییابد. و لذا هر که از او تقلید کند دیوانه میشود و عدوی او می گردد چون ناکام می شود . تبعیت بی چون و چرا تنها راه نجات و هدایت و تعالی بلا وقفه است. او رشد است. او همواره برتر از تصور و قضاوت حتی نزدیکترین کسان خویش است او قلمرو الله اکبر است و تأویل تکبیر پروردگار ....