نقد فیلم «فرارکن، مخفی‌شو، بجنگ: کافران»

فرارکن، مخفی‌شو، بجنگ: کافران، فیلمی از کایل رنکین که پیش از این نیز در سال 2020 همچون تفکری را نقلِ به مضمون کرده بود، اثری فراتر از اگزوتیک شدن است که التهابی مصنوعی و متوهمانه را بدنبال دارد. این فیلم مستقیماً ایدئولوژی اسلامی را هدف گرفته و بدنبال آن جنگ‌افروزی با ایران را در حمایت از اسرائیل یک عملِ اخلاقانه عنوان می‌کند. فیلمْ از توحشِ خاصّی برخوردار است. توحشی که در همگرایی با ترحمْ نسبتی عاطفه برقرار می‌کند و فُرمولی از تالی‌فاسدهای دراماتیک را خرجِ آن کرده. فیلمی که با بودجه 5 میلیون دلاری جمع شده باشد آن هم در سال 2026 بسیار دروغِ بزرگی است. این دروغ‌ها به علاوه‌ی شکلِ روایتِ ضدِّ مذهبی‌ای که از همان اُپِنینگِ اثر آغاز می‌شوند، از نحوه‌ی الله اکبر گفتن کسی که آمریکایی‌ها در سومالی به خانه‌ی او تجاوز کرده‌اند تا خودداری جاسوس از دست دادن با کسی که می‌خواهد در کالج برای نظافت استخدام‌اش کند، ادامه دارد و در سکانسی جوان‌هایی، جاسوسانی، را در جهل نشان می‌دهد که خواهان آزادی فلسطین هستند. این وسط یک ارتباط مثلاً احساسی هم میانِ دو هم‌کلاسی ایجاد می‌کند که حسِّ درام خالی نماند. با سینما نمی‌شود کشورگشایی کرد و جنگْ هرگز شبیهِ آنی نخواهد بود که بر پرده نمایش داده می‌شود امّا با سینما اَذهان را براحتیِ هرچه بیشتر شست‌وشو می‌دهند و ذهنی که دلش بحالِ کافران بسوزد و از آنها حمایت کند هرگز جان را فدای وطن‌اش نخواهد کرد و...
متن کامل را مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26371