ترجمه،درج‌زیرنویس:آرش نعمتی




کامیل پالیا را نمی‌توان به‌سادگی در دسته‌ی «ضدفمینیست‌ها» قرار داد. او خود را فمینیست می‌داند، اما از منتقدان سرسخت بخش‌هایی از فمینیسم به‌ویژه فمینیسم دانشگاهی و سیاست‌های هویتی معاصر است. فمینیسم مطلوب او بیش از آنکه بر حمایت ویژه از زنان تکیه کند، بر آزادی، استقلال و مسئولیت فردی تأکید دارد.
در کتاب «شخصیت جنسی: هنر و زوال از نفرتیتی تا امیلی دیکنسون»، پالیا با بسیاری از نظریه‌های فمینیستی رایج درباره‌ی جنسیت وارد چالش می‌شود. او بر این باور است نمی‌توان جنسیت و میل جنسی را صرفاً محصول ساختارهای اجتماعی دانست؛ بدن، تولیدمثل و تفاوت‌های زیستی نیز واقعیت‌هایی مادی‌اند که فرهنگ نمی‌تواند به‌سادگی آن‌ها را حذف کند. از نظر او، یکی از خطاهای فمینیسم مدرن این است که گاهی «طبیعت» را نادیده می‌گیرد و همه‌چیز را به «فرهنگ» و ساختار اجتماعی تقلیل می‌دهد.
این نگاه در کتاب «زنان اغواگر و ولگردها: جستارهای جدید» صریح‌تر مطرح می‌شود، پالیا از «فمینیسم باورمند به برابری فرصت‌ها» دفاع می‌کند،به زعم وی زنان باید موانع سیاسی، اقتصادی و حرفه‌ای را پشت سر بگذارند اما نباید برای آنان حمایت‌های ویژه‌ای ایجاد کرد که در نهایت زنان را موجوداتی شکننده و نیازمند نشان دهد.پالیا خواهان فمینیسمی است که بتواند میان زنان و مردانِ قدرتمند ائتلاف ایجاد کند و آزادی بیان، استقلال فردی و مسئولیت‌پذیری را جدی بگیرد.





آندروژن,هنر,فرهنگ و ادبیات آمریکایی (شناخت نامه کامیل پالیا) به زودی توسط نشر فروین روانه ی بازار نشر خواهد شد.