السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ» را، انبیا «5» و حضرت على علیه السلام، یکى از مصادیق آن را، سبقت گیرندگان به سوى نمازهاى پنج‌گانه دانسته‌اند. «6»
منظور از قرب در آیه‌ «أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ»، قرب منزلت است نه منزل و مکان.
قرب به خداوند با ادّعا حاصل نمى‌شود، راه و روش و دلیل دارد، یهودیان مى‌گفتند: ما مقرّبان درگاه خدا هستیم. «نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ» «7» ولى قرآن مى‌فرماید: مقرّبان کسانى هستند که در کمالات پیشقدم باشند. «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ»
در تقسیم بندى سه گروه، نام سابقون متأخّر آمده، شاید به دلیل آن‌که تعدادشان کمتر است، ولى در تجلیل، ابتدا از آنان تجلیل شده است، سپس از اصحاب یمین و دیگران، چون مقامشان والاتر از دیگران است.
پیام ها1- حضور در قیامت و کیفیّت محشور شدن، به قدرى حتمى است که گویا در گذشته محقق شده است. «کُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً»
2- در شیوه تبلیغ و آداب گفتگو، ابتدا بیانِ خلاصه‌ى مطلب و سپس تفصیل آن، مطلوب است. «کُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً- فَأَصْحابُ‌- فَأَصْحابُ‌- وَ السَّابِقُونَ»
3- نیک‌بختى یا بدبختى، سعادت یا شقاوت، در قیامت دائمى است. فَأَصْحابُ الْمَیْمَنَةِ ... وَ أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ )- سبقت در ایمان و عمل و خیرات ونیکى‌ها ارزش است. «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ»- کسانى که در دنیا به سوى خیرات سبقت مى‌گیرند، در آخرت براى دریافت پاداش مقدّم‌ترند. السَّابِقُونَ‌ ... أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ‌- پیشگامان در نیکى‌ها، باید در جامعه مقرّب باشند. «أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ»- بهشت، محلّ کامیابى‌هاى مؤمن است. «جَنَّاتِ النَّعِیمِ»- مقام معنوى، بالاتر از کامیابى مادّى است. ابتدا فرمود: آنان مقرّب درگاه ما هستند، «أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ» سپس فرمود: در باغ‌هاى بهشتى قرار مى‌گیرند. «فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ»- پیش‌کسوتان و پیشینیانِ صالح فراموش نشوند. «ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِینَ»- براى برانگیختن شوق و علاقه، بیان خصوصیات بهشت لازم است. (کیفیّت تخت‌ها «مَوْضُونَةٍ» چگونگى نشستن‌ «مُتَقابِلِینَ»)- شیوه نشستن بهشتیان، نشستنِ گرداگرد است تا افراد روبروى یکدیگر قرار گیرند و چهره به چهره شوند. «مُتَقابِلِینَ»-از آداب پذیرایى، فراهم نمودن جایى است که مهمان در آن احساس راحتى کند. عَلى‌ سُرُرٍ ... مُتَّکِئِینَ عَلَیْها