1- «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» در آغاز سوره، رمز آن است که مطالب سوره، از مبدأ حقّ و مظهر رحمت نازل شده است.
2- «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» در آغاز کتاب آسمانى، یعنى هدایت تنها با استعانت از او محقّق مى‌شود. «2»
3- «بِسْمِ اللَّهِ» کلامى که سخن خداوند با مردم و سخن مردم با خدا، با آن شروع مى‌شود.
4- رحمت الهى همچون ذات او ابدى و همیشگى است. «اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ»
5- بیان رحمت الهى در قالب‌هاى گوناگون، نشانه‌ى اصرار بر رحمت است. (هم قالب «رحمن»، هم قالب «رحیم») «الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ»
6- شاید آوردن کلمه رحمان و رحیم در آغاز کتاب، نشانه این باشد که قرآن جلوه‌اى از رحمت الهى است، همان گونه که اصل آفرینش و بعثت جلوه‌
2». شاید معناى اینکه مى‌گویند: تمام قرآن در سوره حمد، و تمام سوره حمد در بسم‌اللَّه، و تمام بسم‌اللَّه در حرف (باء) خلاصه مى‌شود، این باشد که آفرینش هستى و هدایت آن، همه با استمداد از اوست. چنانکه رسالت پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله نیز با نام او آغاز گردید. «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ»

سیمای سوره بروج‌
این سوره بیست و دو آیه دارد و در مکّه نازل شده است.
نام سوره برگرفته از آیه اول است و مراد از آن، ستارگان درخشان است که همچون برج بلند در آسمان مى‌درخشند.
این سوره با بیان جنایات گروهى شکنجه‌گر آغاز مى‌شود که گودالى عمیق حفر مى‌کردند و آتشى عظیم در آن مى‌افروختند و مؤمنان را به سوزاندن در آتش تهدید مى‌کردند و هرکه دست از ایمان برنمى‌داشت، در آتش مى‌افکندند.
خداوند نیز آنان را به آتش سخت دوزخ وعده مى‌دهد که با آتش دنیا قابل مقایسه نیست و بدین وسیله مؤمنان را دلدارى مى‌دهد و آنان را به مقاومت در برابر ستمگران دعوت مى‌نماید.
ادامه سوره، اشاره‌اى گذرا به ماجراى فرعون و قوم ثمود دارد که چگونه با همه قدرتى که داشتند، در برابر اراده الهى شکست خوردند و به هلاکت رسیدند.
آیات پایانى سوره، بیانگر عظمت قرآن و جایگاه والاى وحى الهى است.