سرباز انیمیشن کوتاهی ساختهی مکتب حاجقاسم یک پویانماییِ جدّی در خلقِ قهرمانِ ملّی و اخلاقی است. با توجّه به اینکه گرایشِ سینمایی من انیمیشن بوده به جرأت میتوانم نگاهِ عُمقیِ کارگردان بر ایجاد درامی فانتزی – حماسی و تخیلی را ستایش کنم چرا که بعد از تماشای چند سکانس از این پویانمایی شکلی از وطن برای تماشاگرِ ایرانی پدیدار خواهد شد که بدونِ تکیه بر تالیفاسدهای تخیلی و اخلاقیِ پیکسار و دیزنزی از کاراکترها و شخصیتهای پارسی میتواند تعلیق دریافت کند. این وطن از رستم تا میرزا کوچکخان هم ادامه دارد و تیرِ آرش کمانگیر گوش به فرمانِ قاسم سلیمانیها است. منطقِ مبارزهجویی با نیروی شرّ در ادبیاتِ دراماتیک وقتی به تعلیقی همسوی یک ایدئولوژی تبدیل میشود که نیروی خیر در آن شکلِ معاصر به خود گرفته باشد. ما در حالِ تماشای تمامیّتِ تفکرِ ایرانی هستیم که با سوار شدن بر موجِ تکنولوژیِ روز و رسانهای جهانشمول از جنس «ارباب حلقهها» پیتر جکسون و تالکین، تولید شده. این رسانه گُفتمان با بینندهی امروزِ جامعهی ایرانی را خوب بلد است. دختری که حاجقاسم او را از نیشِ دندانهای تیزِ دشمن نجات میدهد و با یک پزشک به سمتِ شهر میفرستد، ایران نام دارد. این دختر نمادِ شرف و آبروی یک مرد است. فیلم خیرِ تولید کردهاش را از جنس ایران و ایرانیان ساخته؛ کسانی که نمیجنگند تا دوباره پادشاهی به تخت بنشیند بلکه میجنگند تا دختران این سرزمین هرچه آزادتر و در امنیتِ بیشتر باشند و...
متن کامل را در مجله اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26310