.
نیم شب محمدحسین مهدویان در راستای «آخرین روزهای زمستان»، «ایستاده در غبار» و «ماجرای نیمروز» حرکت می‌کند که این جریان‌سازی مُحترم و شرافتمندانه است. برای دو سکانسِ فیلم باید ایستاده دست زد: 1- هنگامی که می‌بینیم باد در حالِ تکان دادنِ آن موشک عمل نکرده است و افراد فرمانده، درخت را مانندِ پرچم محکم نگاه می‌دارند؛ 2- هنگامی که افرادِ فرمانده در حالِ جابجاییِ آن موشکِ عمل نکرده هستند و پس از کوچکترین لغزشی مردم زیرِ آن را می‌گیرند تا با حفاظتِ هرچه بیشتر به خودروی مورد نظر انتقال داده شود. من تبریک می‌گویم به سینمای ایران چرا که مهدویان اولین فیلم‌سازِ نسلِ جدید است که با سینمای‌اش قضاوت می‌شود نه شخصیت و فردیت‌اش. الناز ملک در نقشِ کارتُن خوابی که طبلِ توخالی است خیلی خوب بازی می‌کند از طرفی فیلم چهره‌ی اتباع را تخریب نکرده چرا که در هنگام تماشای آن چند تبعه نیز در سالن بودند و به ایرانی‌ها حق می‌دادند اگر کسی غیرقانونی در کشورشان زندگی کند و بخواهد از پُشت خنجر بزند؛ من با آنها بسیار صحبت کردم. نقدی که دارم به فیلم مربوط نمی‌شود به شرایط اکران در سینماهای کشور مرتبط است. من در یکی از قدیمی‌ترین سینماهای اصفهان فیلم را دیدم و غصه‌ام شُد که این سینما چرا به این اندازه سوت و کور است گویی که نمی‌خواهد فیلمی نمایش دهد. چُنین آثاری نیازِ مُبرمِ شرایطِ فعلی در کشور هستند و باید مردُم را از پای دروغگویی‌های رسانه‌های معاند به سینما کشاند و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26111