عاقبت نوشته و کارگردانیِ جونا هیل فلدستاین فیلمِ بَردگیِ مُدرن به زبانِ رسانه است. کیانو ریوز انتخابِ خوبی در نقشِ یک شهیرِ به دام اُفتاده در فضای مجازی و باج‌گیریِ ویدئویی نیست چرا که میمیک و اَنباشتِ ترکیبیِ بدنی و تکنیک‌های بازیگریِ او برای چُنین کاراکتری ساخته نشده است. هرکاراکتری می‌تواند نقشِ یک ستاره‌ی هالیوودی را بازی کند امّا هر ستاره‌ای نمی‌تواند یک سوژه‌ی خوب برای هالیوود باشد. این قانون نانوشته به مؤلفِ فیلم باید تذکر داده شود که سینما در هالیوود هرگز آنطور که خیال‌بافی می‌شود به چگونگی تبدیل نخواهد شد. کارگردانِ فیلم را، که خود نقشِ استارترِ فیلم را بازی می‌کند، در یک کادر مورد ارزیابی قرار دهیم: او بر روی توالت نشسته و در حالی که بوی اجابتِ مزاج‌اش دستیارِ آقای بازیگر را آزار می‌دهد به ستاره‌ی هالیوودی نکاتی را گوشزد می‌کند، ستاره کنار دیوار ایستاده و سعی دارد به او نگاه نکند و... در این سکانس فیلمْ اوجِ تَنِش میانِ قدرت و بردگی را نمایش می‌دهد. قدرتمند روی توالت در حالِ اجابت مزاج است و برده‌ای که توسطِ رسانه، که عموماً هم رسانه‌های زرد هستند و فضای مجازی را پُر کردند، باد شده بی‌توجّه به بویِ بدِ آن مکان وادار به راهکارهایی می‌شود که اجابت کننده در اختیارِ او قرار می‌دهد. قدرت در دستان رسانه است و توجّه داشته باشید که سینمای امروز به رسانه‌ای‌ترین شکلِ خود بروز می‌یابد؛ سینمایی که دیگر توانِ دراماتیک و داستان‌گوییِ صرف را از دست می‌دهد و تلاش دارد تا از میان اخبار داستان بسازد و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26205