تیونر، کوک کننده، فیلمی از دانیل روهر با تمرکز بر صدا، سکوتِ موسیقی را از دلِ آشفتگی‌های روزمره بیرون می‌کشد و بر نُت‌های پیانو می‌نشاند. فیلم، منِ فیلم‌بین را به یاد «افسانه‌ی 1900» تورناتوره انداخت، مخصوصاً سکانسی که، نیکی، لئو وودال، وارد تالارِ موسیقی برای کوک کردنِ یک پیانو می‌شود و دختری با ریتم و ضرباهنگِ بالا در حالِ نواختن قطعه‌ای است که خود نوشته. فیلمْ فاصله‌ی موسیقی را با دوربین حفظ می‌کند و این همه‌ی هنری است که بیننده را وادار خواهد کرد که تا انتها اثر را به تماشا بنشیند. حضور هافمن یا رنو چیزی را در فیلم تغییر نمی‌دهد بلکه بارِ سینماییِ اثر را بر موسیقیِ درونی و متن افزایش داده. شکلِ هندسیِ نُت‌های موسیقی، مخصوصاً در ذهنِ یک هنرمند یا کسی که ابزارِ هنری را کوک می‌کند هیچ ربطی به باز کردنِ قفلِ گاوصندوق ندارد امّا از آنجایی که قهرمانِ فیلمنامه‌ی ما دُچار پُرشنوایی است این پارتیتور که تمرکزِ بر صدا و نه فقط نُت دارد را از او می‌پذیریم. ریشه‌ی این پروسه‌ی طولانی و تدریجی وضعیتِ مالی، وفاداری و احترام به سالمند است و باور دارم که در غیرِ اینصورت هرگز ما شخصیت را نمی‌دیدیم که از استعدادِ بالقوه‌اش سوءاستفاده کند و پیشنهاد سرکرده‌ی گروهی را بپذیرد که به نفعِ خود رابین‌هود بازی در می‌آورند و...
متن کامل را در مجله‌ی سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=26320