ایدئولوژی از یک نظامِ فکری خارج می‌شود و در چرخه‌ی اجتماعی پهنا و معنای فرهنگ به خود می‌گیرد. در این سیکل تناقُض‌های فرد نسبت به باورها و ضدّیت‌ها نمی‌تواند به نامِ جامعه تمام شود چرا که گُزاره‌های تاریخی از یک همه‌پُرسیِ مردمی خارج شده‌اند. آنچه امروز به عنوان یک منتقدِ سینما به آن خواهم پرداخت تریبونِ رسانه‌ای سینما است که متأسفانه دستِ نا اهلان‌اش اُفتاده. از یک طرف وضعیتی هُشدار دهنده در سینما با کُمدی‌هایی مانند «قیف» امیریوسفی، «خانم والده» موفق، «آنتیک» نائیجی، می‌بینیم و از سویی دیگر با استندآپ‌های یوتیوبی، و نوعی از تهاجُمِ فرهنگی هستند و در پوششِ انتقاد از هر خطِّ قرمزِ جنسی‌ای عبور می‌کنند، که مشخصاً با عارفه عسگری یا اخیراً فعالیت‌های بی‌شرمانه‌ی زینب موسوی طرف هستیم. نظامِ جمهوریِ اسلامیِ ایران نباید اجازه‌ی چُنین تهاجماتِ فرهنگی‌ای را در پوشش‌ها و پلتفُرم‌های مختلف دهد و ساز و کار آن هم فقط با ترویجِ کمدیِ با اصالت بجای این کُمدی‌هایی که مستقیماً و تلویحاً به پایینِ تن یک انسان اشاره دارند و هیچ‌بویی از ذاتِ هنر نبرده‌اند، میسر خواهد شد. ما هر حرفی را نباید به عنوان شوخیِ در لحظه با مخاطب بزنیم و در همین راستا هر اشاره و ایده‌ای را نمی‌شود به عنوان یک کمدی روی پرده‌ی سینما بُرد. به باورِ من سینمایی که ایدئولوژی نداشته باشد یک سینمای مُرده است حالا هرچه هم بگردیم مثلاً در «آنتیک» نائیجی، ایدئولوژی پیدا نخواهیم کرد. از سوی دیگر خاصیّتِ ضدِّ هنریِ فضای مجازی اینجا مشخص می‌شود که هر بی‌هنر و نااهلی درباره‌ی سیاست، جامعه، فرهنگ، تاریخ و... حرف بزند یا مردم را بخنداند. باید به صراحت بگویم که مثلاً زینب موسوی اصلاً در جایگاهی نیست که درباره‌ی محسن رضایی یا ابوالقاسم فردوسی صحبت کند. مشخصاً می‌گویم که عارفه عسگری بزرگترین تالی‌فاسدِ اخلاقی بر مدارِ محتواهای جنسی را به مخاطبِ خود تحویل می‌دهد. ما اگر در حوزه‌ی فرهنگی و صیانت از دین و مذهبِ خود روبه‌جلو حرکت نمی‌کنیم حداقل وظیفه‌مان است و...
متن کامل را روزنامه‌ی اینترنتی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/?p=24985